ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΟΡΑΜΑ

του Σταύρου Δημόπουλου (Red Senior Belt)

Μπήκε Σεπτέμβρης και ξεκινάμε δυναμικά προπονήσεις. Όχι πως έκλεισε η σχολή, αλλά, λόγω καλοκαιριού και διακοπών είχαμε τις σχετικές απουσίες. Φυσικά, εκτός από τις προπονήσεις, περιμένουμε με ενδιαφέρον τις συμπληρωματικές δραστηριότητες, δηλαδή τα σεμινάρια, εκδρομές, αγώνες, σχολεία εκπαίδευσης κλπ. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως με το νέο κανονισμό του das streetfighting, οι συμπληρωματικές δραστηριότητες είναι απαραίτητες για την συμμετοχή στις εξετάσεις.

Με αφορμή την αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας / κανονισμό συμμετοχής στις εξετάσεις της σχολής D.A.S. Χαλανδρίου, θυμήθηκα το σεμινάριο – εκδρομή της σχολής  που διοργανώθηκε στις αρχές Απριλίου 2013, στην Φυλακτή Καρδίτσας (λίμνη Πλαστήρα). Ήταν μια εμπειρία ξεχωριστή από κάθε άποψη.

Από την αρχή που ο δάσκαλος ανακοίνωσε την διοργάνωση του σεμιναρίου – εκδρομή, επικράτησε ενθουσιασμός στην σχολή. Τότε αρχίσαμε να νιώθουμε και να συμπεριφερόμαστε περισσότερο ως ομάδα και λιγότερο ως άτομα. Ήταν τόση η θέληση για συμμετοχή, που όταν μάθαμε πως κάποιος από τους συναθλητές μας ήθελε τόσο πολύ να συμμετάσχει, αλλά δυσκολεύονταν να αντεπεξέλθει οικονομικά, σπεύσαμε όλοι οι υπόλοιποι να βοηθήσουμε. Η απόφασή μας αυτή έμελλε να αποδειχθεί ένα χρήσιμο μάθημα τόσο για την ομάδα, όσο και για τον ίδιο τον αθλητή.

Τον ενθουσιασμό διαδέχθηκε πλήθος συναισθημάτων, αγωνίας, αναποφασιστικότητας και προβληματισμού γιατί όπως κάθε προετοιμασία μιας τέτοιας εκδήλωσης, έτσι και αυτή, είχε τις δυσκολίες της. Τελικά, η μεγάλη μέρα ήρθε και το ταξίδι ξεκίνησε, με τον ενθουσιασμό να έχει δώσει την θέση του στην ανυπομονησία. Το παράδοξο είναι πως ο συναθλητής που είχαμε βοηθήσει, τελικά δεν εμφανίστηκε και το πιο παράξενο είναι πως δεν εξήγησε, ούτε άφησε να εννοηθεί ο λόγος(οι) για τον οποίο(ους) απείχε. Χωρίς διάθεση απογοήτευσης, αλλά με μια δόση πικρίας προχωρήσαμε μπροστά. Πλέον, όλοι νιώθαμε ομάδα.

Στην διάρκεια του σεμιναρίου – εκδρομής έγινε η δοκιμασία της πεζοπορίας και παρουσιάστηκαν διάφορα θέματα (επιβίωση, διατροφή) όμως πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε το δίωρο που αφιερώσαμε στην ανταλλαγή απόψεων για τον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς των συναθλητών μας. Ήταν ένα σπουδαίο μάθημα αυτοκριτικής και αξιολόγησης των χαρακτηριστικών του κάθε μέλους της ομάδας που μας έδωσε την δυνατότητα να συντονιστούμε μεταξύ μας και να δούμε με διαφορετικό ‘’μάτι’’ την σχέση μας με τους συναθλητές μας. Πλέον γίναμε και αρχίσαμε να συμπεριφερόμαστε ως ομάδα γιατί αποκτήσαμε ταυτότητα και αρχίσαμε να χαράσσουμε τον δικό μας δρόμο. Ένα δρόμο με καθαρά δημιουργική διάθεση και ανάγκη για μάθηση και αυτοβελτίωση, χωρίς ίχνος αποκλεισμού κάποιου μέλους. Αναφέρω τον αποκλεισμό γιατί στην διάρκεια της παραμονής μας, φάνηκε ότι κάποιοι συναθλητές δεν μοιράζονταν το όραμά μας. Τίποτα το μεμπτό ως εδώ, αφού καθένας έχει το δικαίωμα να επιλέγει αυτό που του αρέσει (όσο δεν θίγει, προσβάλει, ενοχλεί κλπ) τους γύρω του, από την άλλη δεν υποχρεώνεται κανείς να ακολουθήσει. Η συμμετοχή στο όραμα είναι εθελοντική. Ωστόσο, οι συναθλητές μας αυτοί μη έχοντας να προτείνουν κάτι, άρχισαν να θέτουν εαυτούς, εκτός ομάδας. Μοιραία άλλος πιο γρήγορα, άλλος πιο αργά αυτόαποκλείστηκαν και άλλαξαν διαδρομή. Τους ευχαριστούμε, μάς δυναμώσατε και μας κάνατε πιο παθιασμένους.

Στο ταξίδι της επιστροφής μια γλυκιά κούραση είχε γεμίσει το κορμί μας, όμως οι μπαταρίες του πνεύματος ήταν πλήρως φορτισμένες.

Τι κρατάμε; Διδαχτήκαμε από τα γεγονότα, αποκτήσαμε εμπειρίες και χτίσαμε μια ομάδα.

Ευχαριστούμε δάσκαλε, ευχαριστούμε das streetfighing.

                                              

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΜΠΙΝΗ

Συγχαρητήρια στον εκπαιδευτή Γιώργο Ρουμπινη, για την ένταξη του στο LONDON HALL OF FAME στην κατηγορία INSTRUCTOR OF THE YEAR!

ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

"ΤΑ ΡΑΣΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ"

    Τον τελευταίο καιρό έχω δει να ξεφυτρώνουν, σαν τα μανιτάρια, εκπαιδευτές-μαϊμού οι οποίοι - εκμεταλλευόμενοι την αμάθεια ή την ημιμάθεια κάποιων υποψήφιων μαθητών τους, καθώς και τη χολιγουντιανή βιομηχανία - παρουσιάζουν τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
     Κι όταν λέω φύκια εννοώ, μεταφορικά πάντα, τους εαυτούς τους.
     "Κύριοι", 'τα ράσα δεν κάνουν τον παπά'! Βλέπεις τον εκπαιδευτή π.χ. να προσέρχεται στο μάθημα πολλά-βαρύς, λιγομίλητος με στρατιωτικό παντελόνι, άρβυλα κι ένα μπλουζάκι ειδικών δυνάμεων (ως επί το πλείστον ξένης χώρας ή αγορασμένο από το Μοναστηράκι) και με ύφος 10 καρδιναλίων (ή μάλλον 10 στρατηγών) το παίζει κάτι μεταξύ Τσακ Νόρις και Στήβεν Σίγκαλ που μόλις γύρισε από αποστολή στην Καμπότζη.
     Ο ίδιος φυσικά μπορεί είτε να μην πήγε στρατό είτε να υπηρέτησε σαν ι3-ι4σε γραφείο στο "συνοριακό" πεντάγωνο. Δεν υποτιμώ φυσικά καμιά υπηρεσία ή σώμα του στρατεύματος αλλά μην προσπαθείς να γίνεις (κατόπιν εορτής) κάτι που δεν θέλησες ή δεν μπορούσες να γίνεις. Ο ίδιος βέβαια μπορεί να ξεγελάσει μόνο τους άσχετους μόνο και μόνο με τα ενδυματολογικά του ατοπήματα. Η παραλλαγή woodland ή ερήμου "μεγάλε" δεν προβλέπεται ούτε ενδείκνυται για περιβάλλον πόλης, ούτε φοριέται κολλητά  για να προσελκύσεις μαθήτριες. Για να μην αναφέρω τα άρβυλα πάνω στο τατάμι...
     Επιπλέον το υφάκι του παρασημοφορημένου βετεράνου δεν βοηθάει παρά μόνο αν θες να προσελκύσεις στη σχολή σου wannabe (ας μου επιτραπεί η έκφραση) καταδρομείς, βατράχους, δηλαδή άτομα σαν και σένα ή παραπληροφορημένα.
     Όλοι οι εκπαιδευτές προσπαθούν να εμφυσήσουν την πειθαρχία και να μεταδώσουν τη γνώση μέσα στη σχολή τους αλλά ούτε με το ντύσιμο επιβάλεις την πειθαρχία ούτε τη γνώση σου μπορείς να μεταδόσεις αν δεν γνωρίσεις ο ίδιος πρώτα τον εαυτό σου.
     Το να "στήνεις" σκηνικά θεάτρου (γιατί με βάση τα παραπάνω ηθοποιός λέγεσαι κι όχι εκπαιδευτής) οδηγεί σε κωμικοτραγικές, αν όχι μοιραίες καταστάσεις εντός κι εκτός προπόνησης. Οι μαθητές υιοθετώντας το στυλάκι αυτό κι έχοντας την ψευδαίσθηση ότι κατέχουν την υπεργνώση από το super-Robocop εκπαιδευτή τους καθίστανται επικίνδυνοι τόσο για τους εαυτούς τους, όσο και για την κοινωνία.
      Με απλά λόγια, συμπεριφερόμαστε αυθεντικά και φοράμε κάτι που έχουμε κερδίσει, για να το τιμήσουμε, αλλιώς εξευτελίζουμε αυτούς που κάποτε το φόρεσαν επάξια.
      Η γνώση είναι δύναμη φίλες και φίλοι μου μόνο όταν διδάσκεται σωστά απ' τους σωστούς ανθρώπους.


                                                                                               Απόστολος Πανταζής
                                                                                               Εκπαιδευτής D.A.S. Streetfighting
                                                                                               τ. Λ/χίας Αμφιβίων Καταδρομών
                                                                                               τ. εκπαιδευτής  Λ.Υ.Β. Ειδικών Δυνάμεων

3rd International Streetfighting Cup

     Την Κυριακή 12/05, στο ξενοδοχείο President, έλαβε χώρα το 3ο Παγκόσμιο Κύπελλο Streetfighting. Διαφορετικά μαχητικά στυλ και πολεμικές τέχνες όπως και συστήματα αυτοάμυνας έλαβαν μέρος σε πληθώρα αγωνισμάτων δίνοντας μια ποικιλομορφία σε αυτήν την τόσο ξεχωριστή διοργάνωση.
    Το γενικό πρόσταγμα και την επίβλεψη των αγώνων είχε ο Grand Master Γιάννης Λαιμοδέτης, όντας τοποτηρητής της άψογης αυτής διοργάνωσης!
    Το D.A.S. Streetfighting εκπροσωπήθηκε από όλες σχεδόν τις σχολές του, με τα περισσότερα μετάλλια να αποσπούν οι αθλητές του Grand Master Γιάννη Λαιμοδέτη (Αθήνα), του Master Νάσου Γάλαρη (Σάμος), του εκπαιδευτή Γεώργιου Καλαντζή (Σάμος), του Γεωργίου Ρουμπίνη (Ρόδος) και φυσικά της σχολής D.A.S. Χαλανδρίου.
    Πιο συγκεκριμένα η σχολή D.A.S. Χαλανδρίου "κατέβασε" 2 αθλητές σε 3 αγωνίσματα αποσπώντας 6 μετάλλια! Ταλέντο θεωρώ από την παραπάνω σχολή τον Ιωάννη Κωνστάντιο ο οποίος κατέκτησε τη 2η, 3η και 5η θέση σε 3 διαφορετικά αγωνίσματα έχοντας κίτρινη ζώνη (και μόνο έξι μήνες ενασχόλησης στο ενεργητικό του) καθιστώντας εαυτόν 2ο στο βάθρο μετά το Στέλιο Τσοπανάκη (Grand Champion - μαύρη ζώνη - Σάμος).
    Τα θερμά μου συγχαρητήρια τόσο στους αθλητές, για την επίδοσή τους και για την υποδειγματική συμπεριφορά, τους όσο και στους προπονητές τους για την εξαίρετη προετοιμασία.
    Προσωπικά θέλω να ευχαριστήσω (τον καθένα για διαφορετικούς λόγους) το Grand Master Γιάννη Λαιμοδέτη, το Master Νάσο Γάλαρη, το Χριστόφορο Κουμίδη τη Μελίνα Τσιλιμίγκρα, το Σταύρο Δημόπουλο και το Δημήτριο Μπίρνταχα.
    Ακολουθεί ενδεικτικό φωτογραφικό υλικό.

ΤΙΜΉ - ΣΕΒΑΣΜΌΣ - ΙΕΡΑΡΧΊΑ

                                                   

      Στο σύγχρονο υλιστικό τρόπο ζωής όπου επικρατεί η πλήρης ισοπέδωση των πάντων, η καταρράκωση αξιών και ιδανικών κι ο "ωχαδερφισμός", τα συστήματα πολεμικών τεχνών όπως και το D.A.S. Streetfighting οφείλουν να παίξουν το ρόλο των φάρων που θα προσελκύσουν με το φως τους τα χαμένα-αποπροσανατολισμένα πλοία (/άτομα), τα οποία πλέουν ακυβέρνητα στις αχανείς θάλασσες των επιλογών τους... Τα άτομα αυτά εντυπωσιασμένα-αν όχι μαγεμένα-από τις σύγχρονες σειρήνες παρεκκλίνουν της ορθής ρότας και προτιμώντας εύκολους (φαινομενικά σύντομους δρόμους) "χάνονται" σε άγονα νησιά. Ο σωστός ο καπετάνιος όμως στη φουρτούνα φαίνεται...

     Οι εκάστοτε εκπαιδευτές ενός συστήματος οφείλουν να αποτελούν το παράδειγμα τόσο για τους μαθητές τους όσο και για τους νεαρότερους και απειρότερους εκπαιδευτές, κάνοντας τις απαραίτητες θυσίες και αψηφώντας τις παράπλευρες απώλειες όταν αυτές είναι προαπαιτούμενες για το επιθυμητό αποτέλεσμα.
     Για να γίνω πιο συγκεκριμένος θεωρώ ότι βασικό παράγοντα επιτυχίας μιας σχολής κι ενός συστήματος φυσικά αποτελεί το τρίπτυχο: ΤΙΜΗ - ΣΕΒΑΣΜΟΣ - ΙΕΡΑΡΧΊΑ, το οποίο πρέπει να τηρείται απαρέκκλιτα από τις οργανικές μονάδες αυτού.
     Όταν ένας άνθρωπος διέπεται από τιμή τότε είναι αξιοπρεπής, έχει βασικές ηθικές αρχές τις οποίες ακολουθεί και φυσικά δεν μπερδεύεται (τόσο στη λήψη αποφάσεων όσο και μέσα του), αφού έχει λιγοστέψει το "γκρίζο" στη ζωή του και το έχει αντικαταστήσει από το "καθαρό άσπρο και μαύρο" γεγονός το οποίο οδηγεί στη δικαιοσύνη. Ας θυμηθούμε τα λόγια του μεγάλου Σοφοκλή: "Θα προτιμούσα να αποτύχω κρατώντας την τιμή μου παρά να κερδίσω εξαπατώντας". Τέλος εμπνέει με το παράδειγμά του προς μίμησην.

      Άμεση απόρροια της της τιμής, και υιός αυτής, είναι ο σεβασμός ο οποίος συμπλέει με την ταπεινοφροσύνη αλλά και την αναγνώριση της αυθεντίας, απ' όπου κι αν αυτή προέρχεται. Ο σεβάσμιος άνθρωπος εκτός των άλλων δεν διακατέχεται από κατώτερα συμπλέγματα όπως αυτά του "εγώ" και του φθόνου και έχοντας σαν πρότυπο την αυθεντία ή τον αναγνωρισμένο από αυτήν ανώτερο προσπαθεί να τους φτάσει.
      Όταν σέβεσαι το δάσκαλό σου: α) Υπακούς σε αυτόν, β)προσέχεις πάντα αυτά που έχει να πει, γ)υιοθετείς κάποια στοιχεία του τρόπου ζωής του, δ)δεν τον εξευτελίζεις με τον έξωθεν του συστήματος βίο σου και φυσικά ε)σέβεσαι τα συγγενικά του πρόσωπα ( γιατί εκείνα τον διαμόρφωσαν ως ενός σημείου) καθώς και τον/την σύντροφό του (ως επιλογή του).
     Όσον αφορά στην ιεραρχία τώρα, κάθε σύστημα που σέβεται τον εαυτό του - όπως και κάθε οργανωμένη κοινωνία ανθρώπων - διέπεται από ορισμένους κανόνες που διασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία του. Οι κανόνες αυτοί θεσπίζονται από τον αρχηγό και ιδρυτή του συστήματος και υπεύθυνοι για την τήρησή τους είναι οι ορισμένοι από αυτόν εκπαιδευτές ως ραχοκοκαλιά του συστήματος. Το σύστημα δημιουργήθηκε από έναν, όχι από όλους... Για να αποσαφηνίσω καλλίτερα το παραπάνω και για να μην πλατειάζω θα αναφερθώ σε ένα μεστό ρητό του Αριστοτέλη:
      "Η δημοκρατία πηγάζει από το γεγονός ότι όταν 2 είναι ίσοι σε ένα τομέα, είναι ίσοι σε όλους. Επειδή οι άνθρωποι είναι εξίσου ίσοι στην ελευθερία, θεωρούν ότι είναι ίσοι σε όλα".
        Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του από το παραπάνω...
        Αντί επιλόγου όμως κι επειδή είμαι ένθερμος υποστηρικτής του "λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν" υπογράφω το παρόν άρθρο ως εξής:


                                                                                       Απόστολος Πανταζής,
                                                                                       (2ο dan) μαθητής του
                                                                                       Master Nάσου Γάλαρη (4ο dan), μαθητής                                                                                          του Grand Master Γιάννη Λαιμοδέτη (9ο dan)

Επίδειξη D.A.S. Streetfighting

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΕΣΙΣΤΙΑ

   "ΕΦΥΓΕ" Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΗΣ I-C.A.T. GRAND MASTER JOE LEWIS ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΗΡΩΙΚΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΣ U.S. MARINES ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ BRUCE-LEE, ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΟΥ ΣΕ ΓΕΝΕΕΣ ΑΘΛΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ.
   ΑΣ ΤΟΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ (ΟΙ ΤΥΧΕΡΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ) ΚΑΙ ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΣΟ ΠΙΣΤΟΤΕΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ! OOSH!!!

Καλό καλοκαίρι!

   Μια ακόμη επιτυχημένη διδακτική χρονιά φτάνει στο τέλος της και νοιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τόσο τους μαθητές μου, όσο και τον αρχηγό και ιδρυτή του D.A.S. Streetfighting καθώς και τους συναδέλφους εκπαιδευτές. 
   Χάρη στην άριστη γνώση του Grand Master Γιάννη Λαιμοδέτη πάνω στα θέματα αυτοάμυνας και την απαράμιλλη διοικητική ικανότητα του το D.A.S. Streetfighting, διεύρυνε περαιτέρω τις δραστηριότητες του καθώς και τον αριθμό των μαθητών του. Διοργανώθηκε πληθώρα σεμιναρίων, αγώνων και επιδείξεων αναδεικνύοντας το υψηλό φρόνημα και επίπεδο των συμμετεχόντων.
     Κάνουμε λοιπόν ένα μικρό διάλειμμα για το καλοκαίρι , περιμένοντας την έναρξη των μαθημάτων ( την 1η Σεπτεμβρίου) με καινούριες ιδέες, περισσότερα τμήματα και αγωνιστική διάθεση.
     Κλείνοντας να ευχηθώ με τη σειρά μου ένα καλό και ξεκούραστο καλοκαίρι σε όλους , προκειμένου να γεμίσουμε τις μπαταρίες για έναν μαχητικό χειμώνα!
               

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ!

Γράφει η Αθηνά Χριστοφιλοπούλου
Φοιτήτρια Νομικής Αθηνών

    Αν και το φαινόμενο της εγκληματικότητας δεν είναι καινούριο, στις μέρες μας έχει πάρει διαστάσεις ανησυχητικές. Η εγκληματικότητα είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στην εποχή εμφάνισης του ανθρώπου στον πλανήτη. Η Βίβλος γράφει ότι ο Κάιν σκότωσε τον αδερφό του Άβελ και έτσι τονίζεται η αρχέγονη καταγωγή του φαινομένου της εγκληματικότητας. Ωστόσο η κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική πρόοδος που ακολούθησε όχι μόνο δεν εξάλειψε ή μείωσε το φαινόμενο, αλλά ίσα-ίσα που οδήγησε στην αύξησή του. Τα τελευταία χρόνια οι εγκληματικές ενέργειες αυξάνονται με γεωμετρικό τρόπο. Καθημερινά τα δελτία ειδήσεων των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι γεμάτα με περιστατικά βίας και εγκληματικότητας. Κλοπές, ληστείες, βανδαλισμοί, δολοφονίες, απαγωγές, βιασμοί, συμμορίες ανηλίκων… Αυτά είναι μόνο μερικά από τα εγκλήματα που διαπράττονται καθημερινά και στα οποία πολλοί από εμάς έχουμε βρεθεί αυτόπτες μάρτυρες. Ωστόσο, αυτό που παρατηρείται και βέβαια είναι το πιο ανησυχητικό είναι όχι μόνο η συχνότητα του φαινομένου της εγκληματικότητας αλλά και η ποιότητα των εγκληματικών ενεργειών. Το έγκλημα γίνεται ολοένα και πιο στυγνό, πιο απάνθρωπο, πιο αιματηρό. Η κλοπή , για παράδειγμα, δεν έχει καμία σχέση με τις κλοπές που γίνονταν στο παρελθόν. Την θέση της κλοπής έχει πάρει η ένοπλη ληστεία που συνοδεύεται πολλές φορές από τις στυγνές εκτελέσεις τόσο των ίδιων θυμάτων όσο και ανυποψίαστων περαστικών. 

       Οι διαστάσεις που έχει πάρει το φαινόμενο της εγκληματικότητας και ο ρυθμός κλιμάκωσής του απειλεί την συνοχή της κοινωνίας. Δεν είναι μόνο οι υλικές επιπτώσεις και τα ανθρώπινα θύματα που συνεχώς αυξάνονται, είναι η δημιουργία φόβου και αισθημάτων ανασφάλειας και αβεβαιότητας που εισπράττει καθημερινά το σύγχρονο άτομο. Ανησυχία και φόβος, καχυποψία και αβεβαιότητα φθείρουν τις προσωπικές σχέσεις , τις αξίες και γενικότερα την ανθρώπινη ύπαρξη. Σε αυτό το σημείο σημαντικό ρόλο έρχεται να παίξει η γνώση της αυτοάμυνας ειδικά για τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων . Η γνώση αυτοάμυνας σήμερα δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά επιτακτική ανάγκη, μιας και ο πολίτης οφείλει να προστατευθεί από κινδύνους σε διαρκώς συνθετότερες δομές εγκλήματος. Μάλιστα, έρευνες αναφέρουν ότι το 80% των ατόμων που παρακολουθούν οποιοδήποτε είδος μαθήματος αυτοάμυνας πήρε αυτή την απόφαση μετά από μία τραυματική εμπειρία. 

     Το μάθημα της αυτοάμυνας, ενώ δανείζεται στοιχεία από πολλά συστήματα πολεμικών τεχνών που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά και τα εμπλουτίζει, δε μένει μόνο στο επίπεδο της εκμάθησης φυσικών δεξιοτήτων, αλλά θέτει επί τάπητος θέματα που άπτονται της ψυχολογίας, της ηθικής, του ποινικού δικαίου, της εγκληματολογίας ώστε ο ασκούμενος να μπορεί να διακρίνει πότε πρέπει να χρησιμοποιήσει την αυτοάμυνα, πότε δεν πρέπει και τι ακολουθεί μετά από αυτήν. Yπό συνθήκες πραγματικού κινδύνου, όπως μια αιφνίδια επίθεση, δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη. «Στην περίπτωση που αποφασίσουμε να υπερασπιστούμε τη ζωή μας, πρέπει να είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι οι τεχνικές γνώσεις και η ψυχολογική μας κατάσταση θα είναι επαρκείς παράγοντες για να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση που δεν αντιστοιχεί στις συνθήκες ενός σεμιναρίου ή ενός μαθήματος αυτοάμυνας», λέει ο Emanuele Argento, δάσκαλος Mεσαιωνικής Σπαθασκίας. Πώς το κάνουμε αυτό; Έχει αναγκαστικά προηγηθεί μια κατάλληλη προετοιμασία , αφού μέχρι να μετατραπεί μια τεχνική σε κίνηση που βγαίνει αβίαστα, περνάει χρόνος. O Emanuele εξηγεί πως στη διάρκεια αυτού του χρόνου το νευρικό μας σύστημα αντικαθιστά σταδιακά τις προηγούμενες λειτουργίες του με τις νέες διδασκόμενες, ενώ στο μεταξύ αντιδρά συγκεχυμένα, χρησιμοποιώντας στοιχεία και από τις δύο καταστάσεις. Aυτή η περίοδος είναι πολύ επικίνδυνη για κάποιον που διδάσκεται αυτοάμυνα, καθώς υπάρχει η πιθανότητα να θεωρήσει, λανθασμένα, ότι βρίσκεται σε θέση να αμυνθεί, ενώ μπορεί τελικά να πολλαπλασιάσει τον κίνδυνο εναντίον του. Οι τεχνικές για αυτοάμυνα, πάντως, διδάσκονται μέσα από μια πολεμική τέχνη ή σε τμήματα αυτοάμυνας, όπως αυτά λειτουργούν σε συνάρτηση πάντα με μια πολεμική τέχνη. Ένα σύστημα αυτοάμυνας κατ’ αρχάς μας διδάσκει πώς να μη δημιουργούμε συγκρούσεις, στη συνέχεια πώς να τις αποφεύγουμε όταν προκύπτουν, πώς να ξεφύγουμε αν τυχόν εμπλακούμε και, τέλος, πώς να τις χειριστούμε ενεργητικά, αν δεν έχουμε άλλη λύση.  Στα τμήματα όπου διδάσκεται η αυτοάμυνα, μαθαίνει κανείς να διατηρεί την ψυχραιμία του και να αμύνεται σε μια επίθεση στο απόλυτο σκοτάδι, με δεμένα μάτια ή κάτω από ψυχολογική πίεση (ένας ή περισσότεροι του επιτίθενται φωνάζοντας).

      O σωστότερος τρόπος να διδαχτεί κανείς τεχνικές αυτοάμυνας είναι μέσα από κάποια πολεμική τέχνη, που να ταιριάζει στην ηλικία και το στυλ του. Υπάρχει ακόμα δυνατότητα συμμετοχής σε τμήματα αυτοάμυνας, όπως αυτά λειτουργούν ως υποτμήματα κάποιας πολεμικής τέχνης. Ωστόσο, τα διήμερα ή τριήμερα σεμινάρια αυτοάμυνας δεν αρκούν για την εξατομίκευση των διαφόρων τεχνικών, ώστε να εφαρμοστούν, με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να μην αποδίδουν σε κάθε περίπτωση. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, δεδομένου και της εκρηκτικής αύξησης της εγκληματικότητας, είναι να ζητήσουμε πληροφορίες σχετικά με κάποια πολεμική τέχνη που μας ταιριάζει και να λάβουμε μέρος στα μαθήματα που γίνονται. Δεν χρειάζεται να έχουμε υποστεί προηγουμένως κάποια τραυματική εμπειρία από κάποια επίθεση για να συμμετέχουμε σε μαθήματα αυτοάμυνας. Είναι, αναμφισβήτητα, η καλύτερη λύση για να αντιμετωπίσουμε έστω και ψυχολογικά  τις εγκληματικές ενέργειες που μαστίζουν σήμερα τα αστικά κέντρα. Συνδυάζουμε έτσι αθλητισμό και αυτοάμυνα που τόσο πολύ πλέον μας χρειάζεται.